Mijn lippen fluisterden: „De danseres zonder benen", en ik wist dat ik het was. Want toen mijn liefste stierf en ik maar een jonge moeder was van negenentwintig jaar. werd mij het belangrijkste instrument tot geluk en zelf-uitdrukking ontnomen. En toch drukte ik mij uit in al wat mij gebleven was ...